ادبکده

شعر

خودم — Fri, 20 Jan 2012 19:37:39 GMT

درخت

بوی تو را میوه داد

پنجره را گشودم

افتاب پا به خانه گذاشت

شب شده بود...

(بدون عنوان)

خودم — Wed, 18 Jan 2012 20:43:01 GMT

به خانه که میایم

چون پلک برهم نهم

خواب کودکی ام را میبینم

با ماشین کوکی ام

به میان پارک

(بدون عنوان)

خودم — Wed, 18 Jan 2012 20:38:44 GMT

اگر کسی مرا خواست

بگویید رفته باران ها را تماشا کند .

و اگر اصرار کرد ،

بگویید برای دیدن ِ طوفان ها

رفته است !

و اگر باز هم سماجت کرد ،

بگویید

رفته است تا دیگر بازنگردد

شل سیلور استالین

خودم — Sat, 14 Jan 2012 19:26:52 GMT

1- درخت بخشنده

روزگاری درختی بود ...
و
او عاشق یک پسر کوچک بود .
و هر روز آن پسر می آمد
و او برگهایش را جمع می کرد و از آنها
تاج می ساخت و نقش شاه جنگل را بازی می کرد .
او از تنه درخت بالا می رفت
از شاخه هایش تاب می خورد
و سیب ها را می خورد .
و با هم قایم باشک بازی می کردند .
زمانی که خسته می شد زیر سایه اش می خوابید .
و پسر عاشق درخت بود .
خیلی زیاد .
و درخت خوشحال بود
اما زمان گذشت .
و پسر بزرگ شد .
و بیشتر وقتها درخت تنها بود
سپس یک روز پسر پیش درخت رفت
درخت گفت : بیا ، پسر ، بیا و از تنه ی من بالا برو
و از شاخه هایم تاب بخور و در سایه ام بازی کن و شاد باش .
پسر گفت : من بزرگتر از آنم که از درخت بالا روم و بازی کنم .
می خواهم چیزهایی بخرم و تفریح کنم .
کمی پول می خواهم .
تو می توانی کمی پول به من بدهی ؟
درخت گفت : افسوس اما من پولی ندارم تنها برگ و سیب دارم .
سیب هایم را بردار آنها را در شهر بفروش
در این صورت پولدار می شوی و خوشحال خواهی شد .
پسر از درخت بالا رفت و سیب ها را چید و با خود برد .
و درخت خوشحال بود .
اما پسر مدت زیادی بازنگشت ...
و درخت ناراحت بود .
سپس یک روز پسر برگشت درخت از خوشحالی تکان خورد
گفت بیا پسر ، از تنه ام بالا برو و از شاخه هایم تاب بخور و شاد باش .
پسر گفت خیلی گرفتارم و برای بالا رفتن از درخت وقت ندارم .
من می خواهم صاحب زن و بچه شوم .
بنا بر این احتیاج به خانه دارم .
آیا تو می توانی خانه ای به من بدهی ؟
درخت گفت :خانه ای ندارم . جنگل خانه ی من است ،
اما تو می توانی شاخه هایم را ببری و خانه بسازی .
در این صورت خوشحال خواهی شد .
بنابراین پسر شاخه ها را برید و انها را برد تا خانه اش را بسازد .
ودرخت خوشحال بود .
اما پسر مدت زیادی باز نگشت .
و زمانی که برگشت ،
درخت چنان خوشحال شد
که به سختی می توانست صحبت کند او زمزمه کرد : بیا ای پسر
بیا و بازی کن . !
پسر گفت :
برای بازی کردن خیلی پیر و خسته هستم .
قایقی می خواهم که مرا به دور دستها ببرد.
می توانی قایقی به من بدهی ؟
درخت گفت :
تنه ی مرا قطع کن و یک قایق بساز .
در این صورت می توانی قایق رانی کنی ...
و خوشحال باشی .
بنابراین پسر تنه ی درخت را قطع کرد .
و قایقی ساخت و مشغول قایق رانی شد .
و درخت خوشحال بود ...
اما نه در واقع .
بعد از مدت زیادی پسر برگشت .
درخت گفت : متاسفم ، پسر اما دیگر چیزی برایم باقی نمانده که به تو بدهم -
سیب هایم تمام شده اند .
پسر گفت :
دندان هایم برای خوردن سیب مناسب نیستند.
درخت گفت :
شاخه هایم از بین رفته اند ،
نمی توانی از انها تاب بخوری
پسر گفت : برای تاب خوردن از شاخه ها خیلی پیر شده ام .
درخت گفت : تنه ام قطع شده است -
نمی توانی از ان بالا بروی .
پسر گفت برای بالا رفتن خیلی خسته ام .
درخت گفت متاسفم
ای کاش می توانستم چیزی به تو بدهم ...
اما چیزی برایم باقی نمانده من فقط یک کنده پیر هستم افسوس ...
پسر گفت اکنون چیز زیادی احتیاج ندارم
فقط مکان ساکتی را می خواهم که بنشینم
و استراحت کنم .
خیلی خسته ام .
درخت گفت بسیار خوب ،
خودش را تا جایی که می توانست هموار کرد.
بسیار خوب ، یک کنده پیر برای نشستن
و استراحت کردن
مناسب است .
بیا ، پسر ، بنشین .
بنشین و استراحت کن .
و پسر همین کار را کرد.
و درخت خوشحال بود.

شعری از فاضل نظری

خودم — Fri, 13 Jan 2012 16:32:40 GMT

ماه خندید به کوتاهی شور و شعفم

دست بردم به تمنا و نیامد به کفم

کشش ساحل اگر هست، چرا کوشش موج؟

جذبه‌ی دیدن تو می‌کشد از هر طرفم

راه تردید مسیر گذر عاشق نیست

چه کنم با چه کنم‌های دل بی هدفم؟

پدرانم همه سرگشته‌ی حیرت بودند

من اگر راه به جایی ببرم ناخلفم

زخم بیهوده نزن، سینه‌ام از قلب تهی‌ست

بهتر آن است که سربسته بماند صدفم

(بدون عنوان)

خودم — Sat, 07 Jan 2012 16:57:40 GMT

ماه را روشن کردیم تا شب را تجلی دهد

افسوس که داتنگیمان را به معشوق را نمایاند.....

(بدون عنوان)

خودم — Sat, 07 Jan 2012 16:54:18 GMT

این شب ها

چشم های من خسته است

گاهی اشک ، گاهی انتظار

این سهم چشم های من است

(بدون عنوان)

خودم — Mon, 12 Dec 2011 20:10:03 GMT

جهان به تصادفی زاده شد
و به تصادفی خواهد مرد
و من رها شده ام در بادها.
من
فرشته ی کودک خوش گمانی بوده ام
در پی سیمرغی بی نشان
که نشانی خانه ام را گم کرده ام
...
ای کاش زندگی را مجال مردنی بود

(بدون عنوان)

خودم — Mon, 12 Dec 2011 20:04:48 GMT

میگویند کلنگ

واژه شاعرانه ای نیست

اما تو

ان سوی دیواری...

(بدون عنوان)

خودم — Mon, 12 Dec 2011 20:01:29 GMT

سیاهی شب

رنگ چشمهایت را ربود

وروشنایی روز

صورتت را

شاید فردا

خاطری برای فراموشی نماند