جهان به تصادفی زاده شد
 و به تصادفی خواهد مرد
 و من رها شده ام در بادها.
 من
 فرشته ی کودک خوش گمانی بوده ام
 در پی سیمرغی بی نشان
 که نشانی خانه ام را گم کرده ام
 ...
 ای کاش زندگی را مجال مردنی بود

میگویند کلنگ

واژه شاعرانه ای نیست

اما تو

ان سوی دیواری...

سیاهی شب

رنگ چشمهایت را ربود

وروشنایی روز

صورتت را

شاید فردا

خاطری برای فراموشی نماند